Ժերար Բոյաջյան անունը համացանցում փնտրելիս մեկը մեկից համարձակ, իրարից տաբեր ու իրար չկրկնող ֆիլմեր կգտնեք: Տրանսգենդերների թեմայից մինչև փարիզյան ռոմանտիզմ ու բաղձալի ազատություն. տաբուչկա:

Սեպտեմբերի 23-ից 31-ը Հայաստանում անցկացվող «Սոսե» միջազգային կինոփառատոնի շրջանակում ներկայացված 104 ֆիլմերի թվում Բոյաջյանի ՙՎարդուշի չորեկը՚ ֆիլմն էր, որը ներկայացնելու համար նա անձամբ էր եկելՀայաստան:

Չորեկ պատրաստող կնոջ մասին ութ րոպեանոց վավերագրության միտքը ծնվել է հանկարծակի: Մի օր, երբ հերթական անգամ ռեժիսորի տատիկը չորեկ էր պատրաստում, Ժերարը որոշեց՝ սա պիտի կարճամետրաժ ֆիլմ դառնա: Հերոսուհին դառնում է հարազատ տատիկը, ֆիլմի ՙաղը՚ տատիկի թխած քաղցր չորեկը, որի շուրջ հյուսվում է նրա կյանքի պատմությունը:

Ռեժիսորը փառատոնից մրցանակ չտարավ, բայց Հայաստանով ոգեշնչված՝ այստեղից տարավ նոր մտքեր ապագա ֆիլմերի համար:

Ժերար Բոյաջյանի հետ զրուցեցինք կանանց, կինոյի ու Հայաստանի մասին: 

Cherchez la femme (Փնտրեք կնոջը)

Իմ սիրելի գրքերից մեկը ՙԿամելիազարդ տիկինն՚ է, քիչ առաջ ՙՍոսե՚ փառատոնի շրջանակներում դիտեցի միսիոներ Մարիա Յակոբսենի կյանքի պատմությունը. յուրահատուկ կանայք են: Բայց ես սիրում եմ ֆիլմեր ստեղծել հասարակ կանանց մասին, պատմությանը հայտնի կանանց կերպարների չեմ անդրադարձել դեռ:
Ընդհանրապես, լինի՝ սիրուհի, կին կամ ընկեր, կերպարներիս փնտրում եմ հասարակ ու պարզ կանանց մեջ:

Այդ սուբյեկտիվ կինոն

Հայ ռեժիսորներից սիրում եմ Փարաջանովի, Էգոյանի, Գեդիկյանի ֆիլմերը: Իսկ Անրի Վերնոյը հանճար է: Հանճար: Համաշխարհային դեմքերից սիրում եմ Պազոլինիին, Կիմ Կի Դուկին, Կուբրիկին, Ֆրանսուա Տրյուֆոնին: Հարցնում եք՝ ո՞րն է ֆրանսիական կինոյի առանձնահատկությունը: Իմ սիրելի դերասաններից մեկը՝ Ժան Գաբեն, ասում էր՝ կինոյում երեք կարևոր բան կա՝ պատմություն, պատմություն և պատմություն: Պատմությունն է ֆրանսիական կինոյի առանձնահատկությունը:

Հը՜մ, ես Ձեզ հետ համաձայն եմ, Վենսան Կասելը ֆրանսիական կինոյի վերջին սերնդի լավագույն դերասանն է, բայց, կներեք, ՙիսկական կինո՚ հասկացություն չկա. կինոն սուբյեկտիվ է: Ամենքն իր ձևով է տեսնում, իր սրտով՝ զգում: Տեսեք, ես սիրում եմ Կուբրիկի ու Վերնոյի ֆիլմերը, բայց նրանք տարբերեն…իսկական կինո՞…

Սատանան ու գլխավորը դետալներում են

Ինչու՞ եմ իմ ֆիլմերում հերոսներին դետալներով ներկայացնում. ես աշխարհը այդպես եմ տեսնում: Այ, երբ նայում եմ Ձեզ, նախ նկատում եմ ձեր մազերը, ապա՝ ակնոցը, հետո տեսնում եմ Ձեզ, մադմուազե՛լ: Կյանքը դետալային կինո է՝ և՛ կարճամետրաժ, և՛ լիամետրաժ: Սխալվում եք, եթե կարծում եք՝ նախընտրում եմ կարճամետրաժները: Ֆինանսական առումով, իհարկե, կարճամետրաժ ֆիլմ ստեղծելը համեմատաբար ավելի հեշտ է, այստեղ նաև ավելի ազատ ես: Ու ընդհանրապես՝ կինոյում պիտի լինի ազատություն՝ գաղափարական, քաղաքական ու ֆինանսական: Իմ ֆիլմերն ազատ են:

Յուրահատուկ Հայաստանը

Ես Փարիզով չեմ ոգեշնչվում, փոխարենն ինձ ոգեշնչում են Հայաստանը, Մեքսիկան, Իտալիան: Փարիզում ռոմանտիկա
չկա: (Բոյաջյանի կարճամետրաժ ֆիլմերից մեկը կոչվում է "Paris, The most romantic City"-հեղ):
Հայաստանն, իրոք, յուրօրինակ է. աղջիկներն ու տղաներն էլ են ուրիշ, նրանց հայացքների մեջ խաղ կա, պայծառություն, փայլ:
Մարդիկ այստեղ «ֆիլմային» են նույնիսկ արևածաղիկ կեղևազրկելուց: Մի անգամ հետևում էի, թե ինչպես տաքսիստը արևածաղկի կեղևներով մի իսկական եգիպտական բուրգ «կառուցեց». ահա մի ՙդետալային կինոյի՚ թեմա:
Բայց ինձ համար Հայաստանը վավերագրական ֆիլմի անսպառ թեմա է. այստեղ, իրոք, ամեն ինչ յուրօրինակ է:

Անահիտ Հակոբյան