HY RU EN
Asset 3

Բեռնվում է ...

Էջի վերջ Այլ էջեր չկան բեռնելու համար

Որոնման արդյունքում ոչինչ չի գտնվել

Գագիկ Աղբալյան

«53 տարի տունս սարերի բերքով եմ պահում»

Տավուշի մարզի Ոսկեպար գյուղը Ադրբեջանին սահմանակից է։ Արցախյան պատերազմի առաջին իսկ օրերից գյուղն ակտիվ ներգրավված է եղել ռազմական գործողություններին։ Եղել է թեժ կետերից մեկը։

1991 թ. մայիսի 6-ին Ադրբեջանի տարածքում տեղակայված խորհրդային զորքերի 4-րդ բանակն ուղղաթիռների, տանկերի եւ ծանր հրետանու օգտագործմամբ ցանկանում է փորձել ոչնչացնել Նոյեմբերյանի շրջանի Ոսկեպար գյուղը։ Գյուղը փրկվել է առաջին հերթին ինքնապաշտպանության շնորհիվ։

Հենց 1990-ականներին էլ տեղի է ունեցել մեծ արտագաղթ։ Արդյունքում՝ Ռուսաստանում ձեւավորվել է ոսկեպարցիների բավականին մեծ սփյուռք։

73-ամյա ոսկեպարցի Մարուս Գյուլնազարյանը ամռան ու աշնան պտղաշատ օրերին սարերից միրգ ու հատապտուղ է հավաքում։ Ասում է՝ 53 տարի տունը սարերի բարիքներով է պահում։ Վստահեցնում է, որ հոնով բեռնված ուսապարկը 50 կիլոգրամ քաշ ունի։

«Ամեն ինչ էլ կա հանդըմը՝ տանձ, խնձոր, զկեռ, տխիլ։ Օգոստոս ամսին չիմս (բոլորս-հեղ.) էլ քաղըմ ենք։ Վերը հանձնըմ ա, վերը արաղ ա քաշըմ, իրա հոգսին անըմ»,- ասում է տարեց ոսկեպարցին։

Զավակներն իրենց ընտանիքներով ապրում են Ռուսաստանի Դաշնությունում։ Հայաստանից մեկնել են 90-ականներին, պատերազմական օրերին։ Մարուս Գյուլնազարյանն ասում է, որ շատերն են մեկնել Ոսկեպարից։ Ինքն արդեն սովորել է մենակությանը։ Միայն ձմռան երեք ամիսներին հյուրընկալվում է ռուսաստանաբնակ զավակներին, գարնանը՝ վերադառնում։