Կիրակի, 23 սեպտեմբերի

«365 wines». փոքր թիմով՝ մեծ գործեր


25-ամյա գինեգործ Գոռ Ավետիսյանի հետ կանգնած ենք 10-տոննանոց խաղողի խմորման պահամանի մոտ: Գոռն ասում է՝ գինին կենդանի օրգանիզմ է, անընդհատ ուշադրություն է պահանջում, եթե թողնես գինին ինքն իրեն ապրի, այն կնեղանա քեզնից, կհիվանդանա: Իսկ եթե գինին հիվանդանում է, ապա բուժումն անհնար է:

Արդեն 8 ամիս է՝ Գոռը «ԷԴՎԱԳ Գրուպ» ՍՊԸ-ի (հայտնի է «365 wines» ապրանքանիշով) գինեգործն է: Ավարտել է Հայաստանի ագրարային համալսարանի գինեգործության բաժինը: Ասում է՝ գինեգործը նա է, ով գինու լեզուն հասկանում է: Գինու վրա կարող են ազդել նույնիսկ մեր խոսակցությունները:

«Եթե սպիտակ գինի կամ շամպայն կարողանում ես պատրաստել, ուրեմն, ասում են, կարող ես մնացած գինիներն էլ պատրաստել: Սպիտակ գինին պիտի թեթև, երիտասարդ լինի, սպիտակը բարդ է, օքսիդացումից, օդի հետ շփումից վախենում է»,- պահամանների կողքով անցնելիս ասում է նա: Գոռի համար ամենահետաքրքիրը գինու խմորումն է: «Համ տնեցիներն են ինձ կարոտում, համ էլ գինուն էդ ժամանակ ես սկսում դաստիարակել»,- ժպտում է երիտասարդ գինեգործը:

Ընկերությունը սեփական այգիներ չունի, խաղողը ձեռք է բերում Վայոց ձորից և Արարատյան դաշտավայրից: Չնայած դրան, գինեգործը ամիսներով հետևում է խաղողի հասունացմանը մինչև այն հավաքելը, թե, օրինակ, քանի անգամ են ջրել, ինչ պարարտանյութով են մշակել և այլն: Իսկ նախքան խաղողը հավաքելն այն նմուշարկում է անցնում գործարանի օգնական դարձած լաբորատորիայում: Համենայն դեպս, լաբորատորիան այդպես է կոչում դրա պատասախանատու Մարինե Սահակյանը: Եթե խաղողը համապատասխանում է իրենց չափանիշներին, և ամենակարևորը՝ առողջ է, այդ դեպքում գնում են բերքը:

Լաբորատորիայում ուսումնասիրվում է նաև գինու պատրաստաման ողջ ընթացքը: «Գինին կենդանի օրգանիզմ է, անընդհատ խնդիրներ է առաջադրում, որոնք պետք է լուծես»,- նշում է Մարինեն:

Գինեգործության 10-ամյա «ընտանիքը»

«365 գինիների» արտադրությունն սկսվել է 2006-ին «ԷԴՎԱԳ Գրուպ»-ի կողմից: Հիմնադիր-նախագահը մասնագիտությամբ տնտեսագետ Վահագն Գևորգյանն է: Մինչ գինու արտադրությունը նա զբաղվում էր շշերի արտադրությամբ: Ընկերության փոխտնօրեն Ալեքսանդր Ֆրունջյանը (գլխավոր լուսանկարում), ով մեզ ուղեկցում էր գործարանի տարածքում, ցույց է տալիս շշերի արտադրության տեղը: Այստեղ ժամանակին ծիրանի, նռան տեսքով շշեր էին պատրաստում: Հիմա գործընթացը կանգնած է, ընկերությունը շշերը գնում է:

Փոխտնօրենը մատնացույց անում Ռուսաստանից ներկրած շշերը: Ասում է՝ ավելի շահավետ է ձեռք բերել ՌԴ-ից, քան Հայաստանից, թեև Հայաստանում նույնպես գնում են շշեր:

Ալեքսանդր Ֆրունջյանը 6 ամիս է՝ աշխատում է ընկերությունում: Նախկինում աշխատել է բանկային համակարգում, վերջին 10 տարիներին՝ ձկնաբուծական, սնկի արտադրություններում: Նրա խոսքով՝ հայերը ոչ ձուկ ուտող են, ոչ էլ սունկ, իսկ գինի ավելի շատ են սկսել խմել վերջին տարիներին:

«365 գինիների» արտադրանքը լայնորեն ներկայացված է խանութներում: «Որոշ ընկերներ ունեմ այլ գործարանից, որոնց թվում էր, թե մեզ մոտ մեծ թիմ է աշխատում, համեստորեն ձեն չեմ հանում, իսկ մեզ մոտ մատակարարումից ընդամենը երկու մարդ է աշխատում՝ մի մենեջեր ու մի առաքիչ ունենք: Բայց որ նայում ես, տարածված է, թվում է՝ մեծ գործարան է»,- ասում է նա:

2006-ին արտադրվել է բնական նռան գինին՝ նռան տեսքով շշով: Այն դարձել է ընկերության ապրանքանիշը: Եվ նռան հատիկների թվով ընկերությունն իր ապրանքանիշն անվանել է 365:

Այսօր ընկերությունն արտադրում է խաղողի գինիներ, մրգային գինիներ, թնդեցված գինիներ, մրգային օղի, կոկտեյլներ: «365»-ի թիմի փոխանցմամբ՝ առաջինն են Հայաստանում, որ արտադրում են թնդեցված գինի՝ պինո: Գինու տեսականու մեջ հատկապես շեշտում են երկու նորությունները՝ թառամեցված ու սառցե գինիները: Թառամեցված գինու դեպքում խաղողը կախում են չորացման նպատակով, որից էլ ստանում են գինին: Տեխնոլոգիան կոչվում է ամառոնե ռեզերվ: Սառցե գինու դեպքում խաղողը թողնում են ձյան տակ որոշակի ժամանակ:

Երկու տեխնոգոլիաներով գինի ստանալն աշխատատար է, ինչն, ըստ Ալեքսանդր Ֆրունջյանի, Հայաստանում չեն նախընտրում: Նրա ասելով՝ Հայաստանում արտադրությամբ զբաղվելը հերոսություն է: Դժվարությունները քիչ չեն, բայց իրենք դեռևս դիմակայում են: «365»-ի գինիներն արտահանվում են Հունաստան, Լիբանան, Իսրայել, Չինաստան, Ռուսաստան, մերձբալթյան երկրներ:

Այժմ գործարանն ունի 25 աշխատակից, կիսաավտոմատացված համակարգեր: Շշերի ներկատան ճանապարհին երբ հետաքրքրվում եմ, թե արդյոք ներկելու սարքեր կան, գինեգործ Գոռն ասում է՝ «մեզ մոտ սարքը մարդն է»:

Ներկատանն աշխատող Նարինե Հովհաննիսյանը հատ-հատ ներկում է նռան, ծիրանի, մոշի, սերկևիլի տեսք ունեցող շշերը: Սննդային ներկերով օրական մոտ 850 շիշ է ներկվում: Դրանք գլխավորապես բերվում են Ռուստաստանից, սակայն իսպանական և ֆրանսիական արտադրության են: Հարցնում եմ՝ դժվար չէ՞ օրական 850 շիշ ներկել, ժպտում է, թե դժվար բան չկա, երբ սիրում ես գործդ: «Եթե մենք սիրով չաշխատենք, գինին խմելուց կզգաք»,- ասում է նա:

Նույնը պնդում է նռան փոքրիկ շշերի խցանները զմռսող Նունե Մուրադյանը, որը փոքր ջեռոցին զմուռսն է տաքացնում: Մի քանի րոպե զրուցում ենք: Ցույց է տալիս կարծր կտորներով զմուռսը, որ նույնպես հիմնականում Ռուսաստանից են բերում: Մի ժամանակ Հայաստանից էին գնում, բայց այն որակապես զիջում է Ռուսաստանից ներկրածին:

Գործարանի տարածքում շրջում ենք: Երբեմն հեռվից փորձում եմ որսալ աշխատողների տրամադրությունը: Գինեգործ Գոռը, որ մեզ ուղեկցում է դեպի արկղերի, գինու պահեստ, ասում է. «Էստեղ բոլորս մի ընտանիքի պես ենք: Եթե այդպես չլինի, գինին ամեն ինչ զգում է, նույնիսկ երբ կանգնած ես լինում պահամանի մոտ ու զրուցում ես»:

Լուսանկարները՝ Նարեկ Ալեքսանյանի


Գլխավոր էջ


Տես նաև՝

ավելին

Այս թեմայով

  • «Հայկական չրեր №1». Եղեգնաձորի նոր այցեքարտը
    Սիլվա Եղոյանն ասում է, որ չիրը պատրաստման փուլեր ունի, պետք է իմանաս, թե ինչքան պիտի մնա արևի տակ, ու երբ պիտի տեղափոխես հով տեղ: Եթե ամբողջապես մնա արևի տակ, և՛ որակն է փոխվելու, և՛ գույնը: Փաթեթավորումից առաջ չիրը պարտադիր լվանում են, տիկին Սիլվան խորհուրդ է տալիս՝ եթե չեք հոգնում, գնելուց հետո մի անգամ էլ դուք լվացեք:
  • «Զաբել». դիվանագետի ասելիքը՝ գինու տեսքով
    «Հիշեք, դիվանագիտությունը պրոտոկոլի ու ալկոհոլի արանքում է» (Remember that diplomacy happens between protocol and alcohol). այս խորհուրդը դիվանագետ Իրինա Ղափլանյանը լսել է Լոնդոնում սովորելու տարիներին իր դասախոսներից մեկից:
  • «Պիաֆչիկ». ասեղնագործություն մետաղի վրա
    Լինայի փոխանցմամբ՝ զարդը մանրանկարչական աշխատանք է պահանջում: Արույրի (լատուն) ու պղնձի վրա ասեղով նուրբ աշխատանք է անում:
  • Վանի արևը՝ Սասունիկում. գինեգործությունը Հայաստանում մեծ ներուժ ունի
    «Գինին վերևից ներքև են գնահատում՝ աչք, քիթ, բերան: Սկզբից գույնն ենք գնահատում, հետո՝ հոտը, ապա՝ համը: Ամեն մարդ կարող է համն ու հոտը յուրովի զգա, ուղղակի խաղողի տեսակներին հատուկ համեր կան, որոնք չես կարող շփոթել: Սա, օրինակ, արենի է (մեզ գինի է հյուրասիրում անմիջապես ռեզերվ տակառներից- հեղ.), մեզ մոտ աճող արենի է: Այն թյուր կարծիքը, թե արենին միայն Վայոց ձորում է աճում, ճիշտ չէ, Աշտարակում էլ է աճում, որով մենք ոսկե մեդալներ ենք շահում»,- նշում է Վ. Մուրադյանը:
  • Տրիկոտաժե հագուստ արտադրող հալեպահայ ընտանիքի երկրորդ սերունդը. «Մոսինի»
    Մովսեսն ասում է, որ Սիրիայում մեծ շուկա կար, իսկ Հայաստանում գործարարների դժվարություններից մեկը փոքր շուկան է, ինչը Երևանում բիզնես հիմնելուց առաջ նաև իրենց մտահոգություններից մեկն էր:
... կարդացեք ավելին «Made in Armenia» թեմայով
Մեկնաբանություններ (1)
1. hayk23:30 - 20 հունվարի, 2016
This is one of the worst wines in Armenia. I do not understand how they survive making such a bad wine.
Մեկնաբանել
Շնորհակալություն մեկնաբանելու համար: Ձեր մեկնաբանությունը պետք է հաստատվի խմբագրության կողմից:

Լատինատառ հայերենով գրված մեկնաբանությունները չեն հրապարակվի խմբագրության կողմից։