HY RU EN
Asset 3

Բեռնվում է ...

Էջի վերջ Այլ էջեր չկան բեռնելու համար

Որոնման արդյունքում ոչինչ չի գտնվել

Դիանա Ղազարյան

«Ինչ երազում էինք, հինգ տարում ունեցանք». Երևանից Դիլիջան տարած երազանքները

Նկարիչ ամուսիններ Հասմիկ Սողոմոնյանն ու Միքայել Թորոսյանն արդեն հինգ տարի բնակվում են Դիլիջանում: Դիլիջանյան իրենց կյանքը սկսել են զրոյից՝ ոչինչ չունենալով: Այժմ ամուսիններն արդեն ունեն իրենց ձեռքով կառուցած սեփական տուն, հուշանվերների խանութ, որտեղ վաճառում են իրենց ստեղծած աշխատանքները, իսկ Հասմիկը Դիլիջանի կանանց սովորեցնում է ձեռքի աշխատանքների հմտություններ, բացի այդ, որպես տեխնոլոգիայի ուսուցիչ՝ աշխատում է Դիլիջանի կենտրոնական դպրոցում:

«Արվեստի հանդեպ սերս արթնացել է Դիլիջանից ու ես կարծես ուզենայի հետ գայի ու իր տվածը հետ տայի իրեն: Դիլիջանում կա աննկարագրելի բնություն։ Այդ միջավայրում անհնար է, որ մարդն արվեստի հանդեպ անտարբեր լինի»,-ասում է Հասմիկը:

Հասմիկի մանկության տարիներն անցել են Դիլիջանում, այնտեղ է բնակվել մինչ Երևանի Գեղարվեստի ակադեմիա ընդունվելը:

Դիլիջան տեղափոխվելու մտքին թերահավատորեն էր մոտենում և երկմտում՝ հաշվի առնելով քաղաքի ենթակառուցվածների ցածր զարգացվածությունը:

«Երևանում իմ զարդերի վաճառքով բավական կայացել էի, ունեի իմ պատվիրատուները, իմ գործը, իմ բրենդը՝ «Armenia On Silk»-ը: Իսկ ամուսինս մի քանի տեղ աշխատում էր որպես դիզայներ, սակայն իր սեփական բիզնեսը չուներ: Առաջարկեց տեղափոխվել Դիլիջան: Ասաց՝ ես հոգնել եմ ուրիշի ձեռքի տակ աշխատելուց, ուզում եմ սեփական բիզնես ստեղծենք: Այդ ժամանակ արդեն հուշանվերների խանութ ունենալու գաղափար կար»:

Հասմիկն ու ամուսինը Դիլիջան տեղափոխվելուց հետո քաղաքի կենտրոնում հիմնեցին «Նռանի» անվանումով հուշանվերների խանութը: Այնտեղ վաճառում են ինչպես իրենց, այնպես էլ տեղի արվեստագետների աշխատանքները: Հասմիկը պատրաստում է թաղիքից, կավից և փայտից զարդեր, իսկ ամուսինը՝ գեղանկարներ է անում, պատրաստում կաշվե պայուսակներ, թևնոցներ։

Չնայած Դիլիջան տեղափոխվելու առաջին տարիներին ֆինանսական դժվարություններ ունեին, սակայն որոշեցին ռիսկի դիմել, վարկ վերցնել և Միքայելի համար լազերային հաստոց գնել: Դրանով Միքայելը սկսեց կաշվե իրերի վրա փորագրել: Ասում է՝ ռիսկն արդարացվեց, քանի որ դրանք այս պահին առավել պահանջված պատվերներն են:

Հասմիկը հուշանվերների խանութի երկրորդ հարկում նաև թաղիքագործության, պոլիմերային կավի, դեկուպաժի (դեկորատիվ իրերի զարդարում՝ անձեռոցիկով) դաս էր տալիս դիլիջանցի կանանց:

Հետագայում սկսեց աշխատել «Մեյդ»-ում՝ արվեստի և արհեստի կենտրոնում, որտեղ Դիլիջանի կանանց ձեռագործության, թաղիքագործության և այլ նյութերով պատրաստվող զարդերի դասեր է տալիս, օգնում մշակել թղթե թափոնները։

Ասում է՝ «Մեյդ»-ը իր երազանքների հարթակն է: Այնտեղ կարողանում է հմտություններով և գիտելիքներով կիսվել այն կանանց հետո, ովքեր դրա կարիքը ունեն: Նպատակ ունի Դիլիջանում բնակվող, աշխատանք չունեցող կանանց սովորեցնել ձեռքի աշխատանքների հմտություններ, որպեսզի հետագայում դրանք օգտագործելով՝ բիզնես ստեղծեն, դառնան ֆինանսապես ինքնաբավ։

«Այսինքն՝ տանք գիտելիք, որը կդառնա որակ, և ցույց տանք գործարար դառնալու ճանապարհները: Ես միշտ ասում եմ՝ եթե դուք կարողանաք ձեր հասարակ ծախսերը հոգաք, ես կգտնեմ, որ իմ միսիան կատարել եմ: Որովհետև ես ինքս այդ ճանապարհն անցել եմ»:

Հասմիկին չի վախեցնում այն կարծրատիպը, որ մայրաքաղաքից դուրս աշխատանք չկա։ Վստահ է՝  եթե մարդն իր վրա աշխատի, կկարողանա ցանկալի աշխատանքն ունենալ և նորմալ վարձատրվել: Ասում է՝ չպետք է մտածել փոքր համայնքների դժվարությունների և պայմանների սղության մասին, այլ համայնքներին օգնել համաչափ զարգանալ, իսկ տեղի բնակչությանը՝ կրթել։

«Ինչ երազում էինք, հինգ տարում ունեցանք, և կասեմ՝ նույնիսկ ավելին: Բայց ամենակարևորը ես ինձ համար կարևոր գործ եմ անում, որից ինձ երջանիկ եմ զգում․ օգնում եմ դիլիջանցի կանանց»,- ասում է Հասմիկը։

Հիմա Հասմիկը արծաթագործություն է սովորում, շուտով արծաթից էլ զարդեր կպատրաստի։ Ասում է՝ իր վաղեմի երազանքն իրագործվեց Դիլիջանում։

Մեկնաբանություններ (1)

Գայանե
Բարի օր,կցանկանայինք իմանալ խանութի հասցեն։ Շնորհակալություն։

Մեկնաբանել

Լատինատառ հայերենով գրված մեկնաբանությունները չեն հրապարակվի խմբագրության կողմից։