Ձնհալն ու գարնան անձրևները մեծ ուրախություն են Արմավիրի մարզի Կողբավան համայնքի անասնապահությամբ զբաղվող բնակիչների համար: Այստեղ ոչ խմելու ջուր ունեն, ոչ էլ աշնան վերջից մինչև ոռոգման սեզոնի բացվելը՝ ոռոգման ջուր: Գյուղացիները անասունների ջուրը գնում են:

26 տարեկան Յուրիկ Սլոյանն ազգությամբ եզդի է: Ընտանիքը զբաղվում է անասնապահությամբ: Յուրիկի ասելով՝ գյուղի դիրքը հարմար է անասնապահությամբ զբաղվելու համար, արոտավայրերը մոտ են: Սակայն, գյուղացիական տնտեսությունները կարող են էլ ավելի զարգանալ, եթե ջրի հարցը լուծվի:

«Գյուղի վերջնամասում փոքր լիճ ունենք, կովերին ու ոչխարներին կարողանում ենք տանել լիճ՝ ջուր խմելու, բայց գառներին չենք կարող տանել, ստիպված ջուրն առնում ենք»,- ասում է Յուրիկը:

Կողբավանում անասնապահությամբ զբաղվող տնտեսությունները կարելի է նշմարել հեռվից: Դրանց «մատնում» են պատերի տակ շարված տակառները: Գյուղում բոլոր հնարավոր միջոցներով ջուր են կուտակում: Հատկապես անասնապահությամբ զբաղվողների տների տանիքներին ամրացված են ջրատարներ, որոնցից միացված են խողովակներ: Ձյան հալոցն ու անրձաջրերը խողովակներով լցվում են տակառների մեջ, ինչն էլ օգտագործվում է անասունների խմելու համար:

Բացի տակառները` անասնապահությամբ զբաղվողների բակերում տեղադրված են նաև ջրի բաքեր: Յուրիկը պատմեց, որ ունեն 4 տոննա տարողությամբ ջրի բաք և 15-20 օրը մեկ ջուր են գնում՝ 4 տոննան 12-13 հազար դրամով: Մոտավոր հաշվարկներով` կողբավանցի անասնատերերը 5 ամիս ջուր են գնում: 

Խոշոր եղջերավոր անասուններից ու ոչխարներից բացի` Յուրիկի ընտանիքը պահում է նաև մոտ 250 գլուխ գառ: Յուրիկը պատմում էր, որ օրական շուրջ 400 լիտր ջուր են խմում գառները, ուստի եթե անձրևաջրերը չլինեն, ավելի հաճախ է ջուր գնելու:

Ցիստեռներով ջուրը բերում են Վանանդ կամ Երվանդաշատ համայնքներից: «Այդ գյուղերում տեխնիկա կա, զանգում ասում ենք, որ ջուր ա պետք, բերում են»,- նշում է Յուրիկ Սլոյանը:

Նշենք, որ Վանանդ համայնքը Կողբավանից գտնվում է մոտ 9 կմ հեռավորության վրա, իսկ Երվանդաշատը՝ 14: Կողբավանցիներն այդ գյուղերից են բերում նաև իրենց խմելու ջուրը: Այս դեպքում գյուղացիներն իրենց ավտոմեքենաներով են բերում այն:

«Ջուր չկա, բաղնիք էլ չունենք, տաշտի մեջ ենք լողանում: Որ ջուր լիներ, մարդիկ բաղնիք էլ կունենային, տներն էլ կսարքեին: Հիմնականում մարդիկ ստեղ անասնապահության համար են մնում: Առանց ջրի շատ դժվար ա: Ամեն օր անասունների հետ գործ ունենք, ամեն օր պիտի լողանանք, բայց այս պայմաններում հնարավոր չի»,- ասում է Յուրիկ Սլոյանը:

Հիշեցնենք, որ «Հետք»-ը դեռևս սեպտեմբերին անդրադարձել էր ընդամենը մեկ փողոց ունեցող Կողբավան համայնքի խնդիրներին: Այս գյուղում ոչ միայն ջուր չկա, այլև՝ գազ, տրանսպորտ, խանութներ:

Կառավարության և համայնքապետարանի ֆինանսավորմամբ՝ համապատասխանաբար 60/40 տոկոս հարաբերակցությամբ, Կողբավանում իրականացվում է խմելու ջրի անցկացման ծրագիր:

Դեռևս սեպտեմբերին համայնքի ղեկավար Սերոբ Սերոբյանն ասում էր, որ մինչև նոյեմբերի 20-ը կողբավանցիները ջուր կունենան, սակայն խոստացված ժամկետից 5 ամիս անց Կողբավանում ծորակները դեռ չոր են:

«Շինարարների ասելով՝ ամեն ինչ պատրաստ ա, մնում ա նասոսները տեղադրեն ու վերջ: Իրանց ասելով՝ մոտ օրերս կանեն, հլը տեսնենք»,- ասում է Կողբավան համայնքի ղեկավար Սերոբ Սերոբյանը: