Սիրելի «Հետք», պարբերաբար ձեր թերթում բաց նամակներ եմ տեսնում՝ հասցեագրված նախագահին, վարչապետին և մի շարք պաշտոնյաների: Ուզում եմ իմանալ՝ որևէ արձագանք, հարցերի լուծում, հետաքրքրություն լինո՞ւմ է, թե՞ ապարդյուն միայն էլեկտրոնային երախն է լցվում: Թերթից դա չի երևում. ինչքան էլ շուռումուռ եմ տալիս ինտերնետը՝ պատասխան նամակը չեմ գտնում:

Հիմա կասեմ՝ ինչու եմ հարցնում:

Ամեն ընտրությունից առաջ ես մի արատավոր հատկություն եմ ձեռք բերել: Խնդրագիր եմ հղում մեր երկրի առաջին այրերին: Նախընտրական այդ փոքրիկ հատվածում նրանք շատ բարի և կամեցող են լինում: Հանկարծ չմտածեք, որ բան փախցնող էություն եմ և ուզում եմ ինձ համար օգուտ քաղել: Քավ լիցի, իմ նշանաբանն է՝ եղունգ ունես՝ գլուխդ քորիր, ուրիշի վրա հույս մի դիր: Երբ ինձ որևէ բան է պետք՝ ամուսնուս եմ սղոցում, իսկ եթե քաջությունս ներում է, մեկ-մեկ էլ որդիներիս եմ խնդրում:

Ինձ Լեռ Կամսարի դարդն է մաշում: Խեղճ գրողը խորհրդային շրջանում տաբու եղավ՝ չարժևորվեց, չգնահատվեց և միայն հալածվեց: Հիմա գեթ պետք է հասնեմ նրան, որ ինքն էլ ստանա այն, ինչի արժանացել են իր ժամանակի գրողները:

Եթե ձեր թերթի միջոցով էլ կարող եմ դրական արդյունք ստանալ, ինչո՞ւ հասնեմ նախագահական: Մեկ է՝ նախագահը երբեք անձամբ նամակը չի կարդում: Ստանում են նազիր-վեզիրները, պաս են տալիս ավելի ցածր ռանգի պաշտոնյաների, նրանք էլ՝ ավելի ցածր: Ամենացածինն էլ զանգում ու լղոզում է: Ասա՝ ա՛յ, հեր օրհնած նախագահ, էդ չինովնիկների տեղը ես էլ գիտեմ, բայց տես շա՞տ եմ ուզում հետները շփվել:

Էդ էլ ասեմ, որ Լեռ Կամսարի կլորիկ հոբելյանները միշտ համընկնում են նախագահական ընտրությունների հետ: Այս տարի ևս հոբելյանական է՝ 125-ամյակը, և ես նորից պետք է անհանգստացնեմ Սերժ Սարգսյանին: Նորից եմ ասում, որովհետև վարչապետ եղած ժամանակը արդեն դիմել էի, բայց դե, գիտեք էլի, վարչապետի հնարավորություններն այնքան էլ մեծ չեն՝ ամեն բան չէ, որ կարող է անել...

Որպես լրագրողական համերաշխություն՝ ակնկալում եմ բոլոր հայ լրագրողների աջակցությունը: Տեսել եմ՝ ինչպես եք մեկը մյուսի համար դոշ տալիս, երբ մի բան է սպառնում ձեր գրչեղբայրներին (ու հեչ էլ կապ չունի՝ մեղավոր է, թե անմեղ): Լեռ Կամսարը ձեզանից մեկն է, որ այլևս հնար չունի պայքարել իր ոտնահարված իրավունքների համար:

Կօգնե՞ք, որ ամենամյա «Ոսկե գրիչ» մրցանակը այս հոբելյանական տարում վերանվանվի Լեռ Կամսարի անունով և տրվի միայն ամենաազնիվ գրչի մշակին, քանի որ նրան համարում եմ մեր պատմության ամենաամոթալի, միաժամանակ ամենասահմռկեցուցիչ ժամանակների անզիջում և երբեք չծախված հրապարակախոս գրողը (տես «Կարմիր օրեր», 2000թ., «Մահապուրծ օրագիրը», 2008թ., «Խաղք ու խայտառակ աշխարհ» 2008թ., «Սոցիալիզմի Սահարա», 2009թ., «Բանտիս օրագիրը», 2010թ., նաև մի տասը հատոր անտիպներ, որ, ցավոք, դեռ չեք կարող տեսնել):

Եվ երկրորդ ամենակարևորը՝ Լեռ Կամսարի ստեղծագործությունները մտցվեն դպրոցական և բուհական ծրագրեր, որ ազատ մտածող սերունդ ունենանք (չնայած ինքնակամ, չնայելով ծրագրին՝ Ակադեմիայում Քրիստինե Հովհաննիսյանը հայ դասական հրապարակախոսություն բաժնում ժամեր է նվիրել գրողին, գրականագետ, դոկտոր պրոֆեսոր Սամվել Մուրադյանը մայր բուհում է ժամեր տրամադրել: Բլեյանի դպրոցի բարձր դասարանցիները նույնպես ժամեր ունեն: Էլ չեմ ասում սփյուռքի մասին, որի որոշ վարժարաններում պարտադիր ուսումնասիրության առարկա է):

Պետությանը երկու փոքրիկ խնդրանք, որից ազգային բյուջեն հաստատ ճեղք չի տա:

Հը՞, ի՞նչ կասեք,կանե՞ք դա ձեր գրչեղբոր համար: Հո պարտադիր պայման չէ, որ թոռը պիտի անի: Համ էլ նա ինձ ի՞նչ պապ. իր արածն ամենաիսկական թշնամությունն էր իմ և ընտանիքիս հանդեպ՝ կռիվ տալ Նորին Մեծություն Ճշմարտության համար՝ զոհելով յուրայիններին, արդարանալով, որ անում է հաջորդների համար...

«Մենք ընկանք՝ թող մեզնից հետո եկողները չընկնեն, մեղք են»,- միշտ ասում էր նա:

Հիշում եմ՝ 60-ականներին, երբ Դաշնակցության ինչ-որ հոբելյան էր, «Ոզնուց» եկավ խմբագրի տեղակալ Բաբկեն Շահումյանը և պաղատեց. «Վարպետ, հոբելյանի առիթով եթե Դաշնակցությանը մի լավ մռմռացնեք, Կենտկոմից կստանաք դրամակամ մեծ պարգև»:

«Ես միայն դիմացից եմ հարվածում, հետևից խփելու սովորություն չունեմ. նրանց դեմ գրում էի, երբ նրանք իշխանություն էին: Հիմա դուք եք իմ թիրախը, որովհետև ոճրագործ կառավարություն եք»,- հայտարարեց անկոտրում երգիծաբանը:

Խմբագրի հեռանալուց հետո ընտանյոք հարձակվեցինք իր վրա. «Էդ ի՞նչ ես անում, ա՛յ ցնդած ծերուկ, ախր սովից կոտորվում ենք»:

«Դուք արդե՛ն կոտորվել պրծել եք. ես ապագա սերունդների մասին պետք է մտածեմ»,- հանգիստ առարկեց Լեռ Կամսարը:

Նա սերունդների համար մարտիրոսացավ, դե, ուրեմն, հիմա սերունդներն էլ թող տեր կանգնեն նրան...

Մի խոսքով, էս դուք, էս էլ ձեր հավերժ ընդդիմադիր Լեռ Կամսարը:

...Ես ձեռքերս լվացի...

Սպասելով արձագանքի այս հարցով մտահոգ լրատվամիջոցներից (պատմության համար):

Ձեր՝ Վանուհի Թովմասյան
29.01.2013