Ճշմարտությունը թանկ է գնահատվում` որովհետև աշխարհում գոյություն ունի սուտը։ Սուտը չլիներ` ճշմարտության երեսը ո՞վ կնայեր։

Այս նույն կարծիքին են եղել մեր նախնիները, որոնք ազատություն են տվել մարդկանց տարվա մեջ մեկ օր` ապրիլի մեկին, ուզածին չափ խաբել իրար։

Եվ լավ բան է ողջ տարվա ստությունը կենտրոնացնել ընդամենը մի օրվա մեջ։ Եթե այս օրինակով տարվա մի օրն էլ հատկացվեր մարդասպանությանը, մի օր` գողությանը, մարդիկ փոխանակ տարվա բոլոր օրերին սպանվելու և կողոպտվելու, մի օր կսպանվեին` մնացյալ օրերը ազատ կապրեին…

Երևանի Քաղաքապետարանը մեծ հիմնարկ է։ Նա ունի 365 սենյակ հասարակ, իսկ 366 սենյակ նահանջ տարում։ Յուրաքանչյուր այդ սենյակների մեջ զետեղված է մի  «բաժին»։

Ի՞նչ կդառնար քաղաքացիների վիճակը, եթե այդ 366 բաժանմունքները միահամուռ խաբեին իրենց ու ամեն օր ասեին` այսօր գնա վաղը արի։

Խայտառակություն։

Ու որպեսզի չլինի այդ խայտառակությունը, Քաղաքապետարանը մի իմաստուն որոշում է կայացրել։

Նա իր 366 բաժանմունքներից միմիայն «մի պատուհանին» է իրավունք տվել խաբել, և խաբվել ցանկացող քաղաքացուն ասում է` խաբվել ես ուզում` այստեղ գնա, չհամարձակվես ուրիշ բաժին մտնել։

Մի օր ես խաբվելու սաստիկ կարիք զգալով, ելա  Քաղաքապետարան գնացի ու`

- Խնդրեմ խաբեք ինձ,- ասացի։

- Առի՞թը։

- Դրան առիթ է պետք։

Մի թեթև այո։ Գծելիք պլան-բան չունե՞ս։

- Ունեմ։

- Բեր չգծենք ու անվերջ խաբենք։

- Բայց խնդրում եմ շատ չցավեցնես։

Ոչ մի ցավ։

- Հա~, իմ ատամնաբույժն էլ էր ասում «ոչ մի ցավ», բայց երբ քաշեց ատամս, քիչ մնաց ուշաթափվեի։

- Ո~չ, ո~չ, ո~չ, մեզ մոտ գործը ուշաթափության չի հասնի։ Շա~տ մեղմ։ Նախ քո  «գործը» քարտուղարուհին կմոռանա իր մատյանների մեջ և քեզ կուղարկի փնտրելու մյուս աշխատակիցների մոտ։ Հետո «հանկարծ» կգտնի և կուղարկի տեխնիկին, որ գա տունդ չափի։ Տեխնիկը քեզ չվախեցնելու համար կասի կգամ երկու օրից, երբ չվախեցար` կասի կգամ երկու շաբաթից, հետո երկու ամսից, նայած քո դիմացկունությանը։ Մարդ կա մինչև մի տարի էլ դիմանում է։

- Մահվան դեպքեր պատահո՞ւմ են։

- Ո՛չ։ Որովհետև անվերջ գնալ-գալու համար մարդ պետք է անպայման կենդանի լինի և առողջ։ Մեռնում են միայն «պլանը» ստանալուց հետո…             

1960թ