Մեծարգո պարոն Նախագահ Ձեզ են դիմում «պետական շահերի համար» իրենց բնակարանները բռնի ձևով զոհաբերած Փ. Բուզանդի բնակիչները: Շուտով կլրանա վեց դաժան տարիները, երբ մենք դարձանք անօթևան, մոռացված մի զանգված, որոնք չունեն ոչ' ընտրության, ոչ' անձնագրերի ժամկետը երկարացնելու, ոչ' զինակոչիկից պահանջվող տեեկանք բնակավայրից ստանալու իրավունք` քանզի մենք չունենք հասցե: Հաճախակի բարձր անբիոններից հնչում են «մարդու իրավունքների պաշտպանների» ձայները, սակայն դրանք մնում են «Ձայն բարբարո անապատի»: Դուք Ձեր նախընտրական ելույթներում խոստացաք հետևողական լինել և դրական լուծում տալ անօթևանների հարցում: Սակայն դա մատնվեց լռության: Զայրույթի, վիրավորանքի, բարոյական, նյութական և ֆիզիկական համբերության բաժակը լցվել է: Բայց ասում են` հույսը վերջինն է մահանում: Այդ հույսը գուցե Դու՞ք եք: Միգուցե Դուք հիշեք և կատարեք Ձեր խոստումը` տալ մեզ առաստաղ մեր գլխավերևում և վերջ տալ այս ամոթալի երևույթին, երբ մեր հայրենիքի քաղաքացիները չենք: Հարգանքներով` Գ. Ղարիբյան, Գր. Ղարիբյան, Ս. Բաղդասարյան, Տ. Զարիկյանց, Ա. Ղասաբյան, Լ. Ղասաբյան