Կարդալով «Հետքում» քո «Սրտատրոփ փնտրում էի գոնե մի աստղ» հոդվածը կամ նամակը, ինչպես կուզես, անվանիր, ցանկացա ասել քեզ.
-Իմ ազատ պատուհանից նույնպես երբեմն աստղերը տեսանելի չեն:
Չգիտես ինչու, ցանակացա պատասխանել նամակիդ ու ասել, որ գոնե ինձ համար խիստ կասկածելի է` ով է մեզանից ազատ՝ ես՞, թե՞ դու:
Գիտես, միանգամից ասեմ, որ իմ կարծիքով այդ 4 պատերի մեջ ապրող ցանկացած մարդ երկու ճանապարհով է գնում ՝ կամ ինքնամաքրման, կամ ոչնչացման, բարեբախտաբար, դու ընտրել ես առաջին ճանապարհը: Ասեմ նաև, որ փակ տարածությունն ազատություն տանող ճանապարհին ավելի մոտ է, քան հավերժական թվացող այս անծայրածիր աշխարհը:
Ոչ ես գիտեմ, թե ինչ ասել է չոր ու ցամաք պատեր, ոչ էլ դու՝ գոնե վերջին 19 տարվա ազատության բերկրանքը, բայց ես ու դու գիտակցում ենք, որ այս անիծյալ կյանքում գոյություն ունի ներքին ազատության զգացում:

Մի բան, որ պակասում է յուրաքանչյուրիս: Գիտես, երբեմն այդ 4 պատերի մեջ գուցե ավելի հեշտ է հաղթահարել կյանքի նետած մարտահրավերները, քան թե այն զգացումը, որ դու ազատ ես, բայց այդ ազատությունը, ուր որ է, օձի պես կփաթաթվի ու կխեղդի քեզ:
Ես չգիտեմ` ինչ է ազատությունը, ինչպես նաև չգիտեմ, թե ինչ է նշանակում լինել 4 պատերի մեջ, բայց ես գիտեմ, որ երկու երևույթից էլ մարդն իրեն վատ է զգում:

Անազատությունից դեպի ազատություն տանող ճանապարհի համար պայքարող մարդն ամեն առավոտ արթնանում է վաղը դրսում հայտնվելու երազանքով ու ամեն օր ինքն իր վրա աշխատելով՝ փորձում է այդ 4 պատերի մեջ «կռիսի» չվերածվել ու ամեն ինչ անում է իր սև ու սպիտակ իրականությունը գույնով լցնել: Իսկ գիտես, ավելի զզվելի է, երբ շուրջդ ամեն բան գունավոր է, բայց քո աչքերին այն միանգամայն անգույն է թվում: Եթե քո սև ու սպիտակ խցում դու գոնե պղպեղ-տերևների միջոցով գույն ես լցնում, այստեղ անգամ դա հնարավոր չէ: Խցում առնետ որսալն ավելի դյուրին է, քան ազատության մեջ. այստեղ առնետներն ամենուր են ու այստեղ անկյուններն են բացակայում, որպեսզի կարողանաս նրան մի անկյունում սատկացնես:

Մարդը մենակ ծնվում է ու մենակ էլ մեռնում է` 4 պատերի մեջ, թե 12 սենյականոց բնակարանում: Մխիթարել քեզ բնավ չեմ էլ ցանկանում և ոչ էլ դատել՝ Աստծո գործերին երբեք խառնվել չեմ սիրել, բայց ցանակնում եմ որ իմանաս.
-Շատ հաճախ իմ` առանց ճաղավանդակների պատուհանից անգամ ես չեմ կարողանում տեսնել պայծառ արևի շողերը ու երեկոյան հաշվել աստղերը, քանի որ երբեմն ես ինքս կորցնում եմ իմ ներքին ազատությունը: Այնպես որ, երբեք մի հանձնվիր, քանի որ մեկ է՝ բոլորիս դատավորը մեկն է :
Շնորհավորում եմ, մաղթում, որ չկորցնես ներքին ազատությունդ:

Սուրեն Արենց