Անահիտ Սերոբյանը 65-ամյա միայնակ կին է: Ապրում է Արմավիր քաղաքում: Արդեն 20 տարի է՝ զրկված է աջ ոտքից ու ապրում է մեկ ոտքով: Մասնագիտությամբ բուժքույր է, սակայն շատ քիչ է աշխատել իր մասնագիտությամբ:

«Երբ ֆիզիկապես ունակ էի աշխատելու, աշխատանք չկար, մաղարիչ էին ուզում, ես էլ այդ հնարավորությունը չունեի,- պատմում է նա,- Իսկ հիմա էլ ոչ ֆիզիկականի, ոչ էլ ֆինանսականի հնարավորությունը ունեմ»:

Տիկին Անահիտը դպրոցի բակում կարկանդակներ ու պոնչիկներ է վաճառում ու դրանով էլ օրվա հացի փող է վաստակում: Թոշակ էլ է ստանում, սակայն իր խոսքով՝ «դրանք չնչին գրոշներ են, անգամ կոմունալ վճարումներին չի բավականացնում»:

Հաշմանդամություն ձեռք բերելու առաջին տարիներին նա դիմել է սոցիալական օգնություն իրականացնող մարմիններին և մի քանի ամիս դրամական օգնություն ստացել, սակայն դա տևել է շատ կարճ:

«Հետո մոռացան ու մինչև հիմա էլ չեն հիշում իմ գոյության մասին»,- ասում է նա:

Տիկին Անահիտը մեծ հպարտությամբ է նշում, որ անգամ այս պայմաններում շատ մեծ դժվարությամբ կլքեր հայրենիքը, որովհետև Հայաստանում է ծնվել ու մեծացել, դպրոց հաճախել, ամուսնուն հանդիպել և ամուսնացել: Ամուսինը սրտի կաթվածի պատճառով մահացել է, երեխաներ էլ չունի:

Թեկուզ կյանքը շատ դաժան է վարվել տիկին Անահիտի հետ, սակայն չարության ոչ մի նշույլ չկա նրա հոգում, ապրում է այն հույսով, որ մի օր գլուխը հանգիստ է դնելու բարձին:

«Կարևոր չէ, որ ես դաժան կյանք եմ տեսել, դա էլ իմ ճակատագիրն է, կարևորը մեր հետագա սերունդները անհոգ կյանքով ապրեն»,- ասում է նա:

Միայն լավատեսությամբ է խոսում տիկին Անահիտը, նրա կյանքն էլ գեղեցկանում է բարությամբ:

Անի Սարգսյան՝ քաղաքացիական լրագրող

Արմավիր ԻնֆոՏուն