HY RU EN
Asset 3

Բեռնվում է ...

Էջի վերջ Այլ էջեր չկան բեռնելու համար

Որոնման արդյունքում ոչինչ չի գտնվել

«Հայաստանն անցնում է լուրջ քաղաքական ճգնաժամի միջով, որն ամենից առաջ ռեժիմային ճգնաժամ է»

«Հետքի» հարցերին պատասխանում է ֆրանսաբնակ լրագրող, արեւելագետ Տիգրան Եգավյանը

-Վերջին ամիսներին փոխադարձ քննադատություններից եւ վիրավորանքներից հետո Ֆրանսիայի եւ Թուրքիայի նախագահները բանակցություններ են ունեցել: Ի՞նչ եք կարծում՝ ի՞նչ է փոխվել երկու երկրների ղեկավարների մոտեցումներում: Նախագաh Մակրոնն այլեւս «ֆրանսիական աղետ» չէ՞ Թուրքիայի նախագահի համար, ինչպես վերջինս նրան բնորոշել էր ամիսներ առաջ:

-Թուրքիայի նախագահի կողմից վերջերս արված վիրավորանքներն ու անժամանակ հայտարարությունները նախագահ Մակրոնի հասցեին, անկասկած, դեգրադացրել են երկկողմ հարաբերությունները, բայց ոչ այն խզելու աստիճանի: Մենք թեւակոխել ենք երկարաժամկետ խառնաշփոթի շրջան: Փարիզը եւ Անկարան դարձել են ռազմավարական մրցակիցներ Լիբիայում, Հունաստանում, Կիպրոսում, Լիբանանում եւ ավելի քիչ՝ Ղարաբաղում:

Ֆրանս-թուրքական հարաբերությունները երկարաժամկետ հեռանկարում գտնվում են տուրբուլենտության գոտում: Որոշ գործեր դեռեւս լուծված չեն, մասնավորապես՝ Լիբանանում, որտեղ Ֆրանսիան եւ Թուրքիան մրցակցության մեջ, եւ որտեղ նրանց շահերը տարամիտված են: Նաեւ Էգեյան ծովում, որտեղ Ֆրանսիան զինում եւ վարժեցնում է Հունաստանի ռազմաօդային ուժերը: Այս բոլոր խոչընդոտները ենթադրում են, որ ֆրանս-թուրքական հարաբերությունները հեռու են հանդարտվելուց, նույնիսկ եթե կարողանանք պայմանավորվածություններ տեսնել որոշակի ոլորտների վերաբերյալ, մասնավորապես՝ «ընդդեմ ահաբեկչական կազմակերպությունների», ինչպես ասաց Էրդողանը:

Պետք է հասկանալ, որ երբ Թուրքիայի նախագահը դիմում է այս ռազմաշունչ եւ շատ քիչ դիվանագիտական ​​հռետորաբանությանը, դա անում է նաեւ ներքաղաքական նպատակներով:

Ֆրանսիան չափազանց մեկուսացված է թուրքական հարցում: Այն չի կարող հույս դնել Գերմանիայի, ինչպես նաեւ ՆԱՏՕ-ի եւ ԵՄ այլ երկրների աջակցության վրա, որպեսզի կարողանա ազդել նրա որոշումների վրա: Մյուս կողմից՝ Թուրքիան կշարունակի անել այն, ինչ գիտեր անել 19-րդ դարից՝ խաղալ արեւմտյան երկրների միջեւ եղած պառակտումների վրա, որպեսզի վերացնի իր համար ի սկզբանե անբարենպաստ ուժերի հավասարակշռությունը:

-Արցախյան 44-օրյա պատերազմից հետո արդյո՞ք Ֆրանսիան փոխել է Հայաստանի նկատմամբ իր վերաբերմունքը՝ հաշվի առնելով Ռուսաստանի անմիջական ազդեցությունը:

-Ֆրանսիան, որը Մինսկի խմբի գլխավոր երկրներից մեկն էր, վերջին իրադարձություններում տեսավ, որ իր դերը զգալիորեն նվազել է: Էլ ավելի նվաստացուցիչ է Բաքվում դեսպանի վերաբերմունքը, որը դուրս է եկել իր դիվանագիտական ​​ռեզերվից ՝ բազմապատկելու բարեկամության նշանները, եւ նոր տնտեսական համագործակցության խոստումը, ինչը Ֆրանսիայի հայ համայնքը լավ չի ընդունում:

-Ինչպե՞ս կբնութագրեք Հայաստանի ներքաղաքական ներկա վիճակը: Ի՞նչ սպասումներ կա՞ն ֆրանսահայ համայնքում:

-Ինչպես այդտեղ, այստեղ եւս իրավիճակը շատ շփոթված է: ՀՅԴ-ի կողմնակիցները կողմ են Նիկոլ Փաշինյանի անվերապահ հրաժարականին: Նրանք մեղադրում են Փաշինյանին սիրողական լինելու, անկարողության, պոպուլիզմի եւ քննադատություն լսելու անկարողության մեջ: Մյուս կողմից՝ մտավորականները, ովքեր աչքի են ընկնում իրենց ֆրանսիական կրթությամբ, համոզված են, որ չնայած իր սխալներին, վարչապետը ժողովրդավարության խորհրդանիշն է:

Ավելի լուրջ է այն, որ երկու կողմերն էլ կարծում են, թե այլընտրանք չկա եւ մի երրորդ մարդ, ով ի վիճակի կլինի հաղթահարել նոր ռեժիմի անցնելու մարտահրավերը: Ակնհայտորեն Հայաստանն անցնում է լուրջ քաղաքական ճգնաժամի միջով, որն ամենից առաջ ռեժիմային ճգնաժամ է: 2015-ի Սահմանադրությունը դեռ կիրառվում է: Հայաստանի նման հետխորհրդային երկրին այն չի համապատասխանում: Դրանում մենք չենք կարող «թավշյա հեղափոխության» կամ նոր ռեժիմի մասին խոսել, քանի որ այն դեռ նույն Սահմանադրությունն է: Համոզված եմ, որ Հայաստանի փրկությունը կախված է ներառական երկխոսությունից եւ Նիկոլ Փաշինյանի բանակցային հրաժարականից: Հայաստանի խնդիրն այն է, որ 1991 թվականից ի վեր մենք չկարողացանք պետություն կառուցել: Յուրաքանչյուր նախագահ կառուցել է իր ռեժիմը: Երբ Նիկոլ Փաշինյանը իշխանության եկավ քաղաքացիական հասարակության օգնությամբ, նա այլկերպ վարվեց. նա եւս կառուցեց իր ռեժիմը:

-Հրադադարից հետո մեզ հետ զրույցում ասել էիք, որ սփյուռքը պետք է վերանայի իր կապը Հայաստանի հետ, եւ սփյուռքահայ տաղանդները պետք է տեղ գտնեն Հայաստանում: Նկատելի՞ է այդ կապի վերանայումը: Ի՞նչ է պետք անել երկուստեք:

-Արցախի, սփյուռքի եւ Հայաստանի Հանրապետության հայերին միավորողը նրանց էլիտաների՝ ղեկավարումը ստանձնելու, պետության եւ պատասխանատվության զգացում ունենալու անկարողությունն է: Սա հայ քաղաքական մտքի խորքում արմատացած խնդիր է, իրական աշխարհը հասկանալու անկարողություն: Հակառակը՝ հայերը փախչում են դրանից: 1991-ին հայկական պետությունը բաց թողեց իր հանդիպումը սփյուռքի հետ, եւ սփյուռքը չկարողացավ կոնկրետ ներդրումներ կատարել Հայաստանում: Հայաստան-սփյուռքի հարաբերությունները թույլ են, քանի որ չափազանց կենտրոնացած են մարդասիրության, զբոսաշրջության եւ մշակույթի վրա:

Նոր Հայաստանն այսօր պետք է սփյուռքից տաղանդներ բերի, որոնք ունակ են իմաստալից տեսլական իրականացնել հայկական աշխարհի երկու կողմերի համար: Սա պահանջում է իրական հեղափոխություն մտածելակերպի մեջ: Հայերի թույլ կողմերից է մեկ այլ հայ վարպետի ծառայելու անկարողությունը (հայոց պատմության մեջ անկախ պետության բացակայության պատճառով) եւ մյուսին ընդունելու անկարողությունը: Այս անհանդուրժողականությունը մշտական ​​է. արցախահայությունը չի սատարում երեւանահային, վերջինս չի սատարում սփյուռքի հային, եւ հակառակը: Մենք ճիշտ հակառակն ենք Իսրայելի, որը սփյուռքի կողմից կառուցված պետություն է:

Կարծում եմ, որ պետք է աջակցենք այնպիսի նախաձեռնությունների, ինչպիսին «իԳործ»-ն է, որոնք նպատակ ունեն ամրապնդել այս նոր սիմետրիկ եւ հորիզոնական հարաբերությունները: Հայաստանի համար՝ որպես անկախ պետության, ապագան սփյուռքի հետ է: Ռիսկը, որ կդառնանք Ռուսաստանի ինքնավար մարզ կամ կկրկնենք ասորական ժողովրդի ճակատագիրը, ցավոք, անիրատեսական չէ։

Մեկնաբանություններ (2)

mihran robert mahmouzian
armenian of armenia know everything ..they will never advise from anyone specialy from armenian fromthe outside they just want the money to steal it .from the top to the last one .saying haistan haistan .
kevork warian
we need change of leadershipe

Մեկնաբանել

Լատինատառ հայերենով գրված մեկնաբանությունները չեն հրապարակվի խմբագրության կողմից։
Եթե գտել եք վրիպակ, ապա այն կարող եք ուղարկել մեզ՝ ընտրելով վրիպակը և սեղմելով CTRL+Enter