Այս հոդված-նամակովս դիմում եմ ստեղծվելիք Հանձնաժողովին և ուշադրություն հրավիրում հենց նշված ժամանակաշրջանում ոստիկանության բաժանմունքներում և քրեակատարողական հիմնարկներում քաղաքացիների խոշտանգումներից զերծ մնալու հիմնարար իրավունքի խախտումների վրա։
Աղքատության հաղթահարումը ոչ միայն մի շարք պետությունների, այլև միջազգային կազմակերպությունների և անգամ միջազգային ֆինանսական ինստիտուտների օրակարգերում առաջնային տեղ է գրավում:
Շարունակելով նախորդ մասում Հայաստանի առողջապահության խնդիրների վերլուծությունը, այս մասում կանդրադառնանք, իմ կարծիքով, մեկ այլ կարևոր հարցի, որը կոչվում է արժեքների շարունակական կորուստ:
Ինչպես դատական համակարգում, այդպես էլ դատախազական համակարգում մինչ օրս ոչ մի հեղափոխություն չի եղել:
Գույքահարկը հաշվարկվում էր շուկայական մոտարկված արժեքի վրա, և միջինում հասնում էր տարեկան 3%-ի:
Հայաստանը և հայ ժողովուրդն ունեն հիանալի մասնագետներ՝ թե էպիդեմիոլոգ, թե ինֆեկցիոնիստ, համոզված եմ ժամանակն է, որ խոսափողը տրվի նրանց:
Կան մի քանի հարցեր, որոնք ամբողջացնելու են պատասխանը։
Մարդու (քաղաքացու) և պետության միջև հարաբերություններն այսօր էլ Հայաստանում անառողջ են: Պետական բարձրաստիճան ծառայողներն իրենց նույնականացնում են պետության հետ, քաղաքացիներին վերաբերվում՝ իբրև խնդրառուների:
-Բոլորդ էլ ճիշտ եք`առակի մեջ ամեն մեկը, ասես հայելու մեջ, ինքն իր մտքերն ա բացահայտում…
Տեսանյութեր
Լուսանկարներ
