Դավիթ Սարգսյանը պատերազմի օրերին Դրմբոնի դեսանտագրոհային գումարտակում ժամկետային զինծառայող էր: Երկրորդ դասակի «Ուրալի» վարորդն էր։ Սեպտեմբերի 27-ին` պատերազմի առաջին օրը, Թալիշում թշնամին խոցում է «Ուրալը», նա միանում է հետեւակին:
Դասակները նոյեմբերի 8-ի գիշերը կարողացան դուրս գալ շրջափակումից: Անտառներում մարտ վարելով նահանջել են, նոյմեբրեի 9-ին առավոտյան ժամը 4-ին հասել Ստեփանակերտ:
Նոյեմբերի 4-ի առավոտյան արդեն հակառակորդն իր վերահսկողության տակ է վերցնում Շուշի-Լիսագոր՝ Արցախը Հայաստանին կապող ճանապարհը։
2020-ի սեպտեմբերի 27-ի առավոտն այլ էր վիրաբույժ Հայկ Բալայանի համար։ Ադրբեջանի սանձազերծած պատերազմը նրան անգամ մտածելու ժամանակ չէր թողել։
Ադրբեջանական ուժերը 2020 թվականի հոկտեմբերի 27-ից 31-ը ընկած ժամանակահատվածում գրավել են Արցախի Մարտունու շրջանի Զարդանաշեն և Սարգսաշեն գյուղերը։
Տանկերը տեսնելով՝ ուրախացա․ այս հրե հզորությունը մերն է։ Այդ բարձունքը գումարտակի վերահսկիչ դիտակետն էր. Հետո իմացանք, որ այդ երկու տանկը վաղուց խփված էին, և հակառակորդը մեզնից առաջ արդեն այդ վերահսկիչ դիտակետում էր։
2020թ-ի հոկտեմբերի 27-ի ուշ երեկոյան Մարտունու շրջանի Շեխեր գյուղից հրետանու աջակցությամբ դուրս եկան գյուղում մնացած վերջին մարդիկ։ Այդ օրը վեցօրյա մարտերից հետո Շեխերն ամբողջությամբ անցավ ադրբեջանական վերահսկողության տակ։
Գյուղերի պաշտպանության գործում կանոնավոր բանակային ստորաբաժանումներ գործնականում չեն եղել, գյուղերի պաշտպանությունը ստանձնել են գյուղացիներից կազմված խմբերը։
Նոյեմբերի 6-ին Դավիթ Հովհաննեսյանը վիրավորվել է Շուշիի մատույցներում։
Տեսանյութեր
Լուսանկարներ
