Կարօտ, մորմոք ու զղջում որ մեր ամբողջ կեանքը, մեր հետ պիտի տանինք:
Շատեր կ'ուզեն պարզապէս կառչիլ դրական օրինակէ մը եւ թերեւս ատոր համար իմ միջոցաւս կը փնտռեն իրենց սիրելի ՀՀ ազգային հերոս Մոնթէ Մելքոնեանէն պատառիկ մը: Պատասխաններ գտնելու համար դարձեալ կը դիմեմ Մոնթէին նամակներուն:
Շատերու համար իրականութիւնը առաքինութիւն է որ կը խթանէ ազնւութիւն եւ արդարամտութիւն: Մոնթէին պէս մարդիկ յարմարաւէտ սուտի փոխարէն միշտ նախընտրած են ցաւոտ իրականութիւնը ըլլա՛յ անձնական, ըլլա՛յ ազգային կեանքի մէջ:
Մօտիկ նստած գեղադէմ Վարդան Բախշեանը կը ժպտի։ Այդ օրերուն մեր միտքէն չէր անցներ որ քանի մը տարի ետք ազգովին պիտի կանգնէինք Արցախի մեր հայրենակիցներուն ինքնորոշման իրաւունքը պահանջելու։
12 յունիս 1993-ի երեկոյեան, երբ բազմաթիւ ընկերներ ու ծանօթներ մերժած էին ամուսնուս՝ Մոնթէին զոհուելուն գոյժը տալ ինծի, վերջապէս ոտքէն վիրաւոր Զօրավար Հարոյեան համաձայնած էր այդ պարտականութիւնը ստանձնել:
Երկար տարիներէ ի վեր ամէն յունիսի 12-ին եւ նոյեմբերի 25-ին Մոնթէին նուիրուած գրութիւն մը կը ղրկեմ Հետք-ին: Յաճախ այս գրութիւններուն մէջ հատուած մը կը դնեմ Մոնթէին նամակներէն:
Լուռ ենք: Ինքնաշարժերու ժխորին մէջ կը սպասենք, տեղ-տեղ կամաց կը յառաջանանք, աջ ու ձախ կը մտնենք: Կը թեքուինք: Բլուրին վրայ եռագոյն դրօշակներու բանակ մը կը ծածանի: Հին օրերուն, միայն բացառիկ առիթներու դրօշակներ կը յայտնուէին:
30 տարի առաջ զոհվեց Մոնթե Մելքոնյանը։
Կը յուսամ ամէնքս կը հասկնանք թէ կա՛յ տեղ մը, ուր բոլորս պարտաւոր ենք մեր տարակարծութիւններն ու անգամ հակասութիւնները մէկ կողմ հրելու եւ մեր ճիգերը համատեղելու։
Տեսանյութեր
Լուսանկարներ
